معرفی گلهای شهدزا

به گزارش خبرگزاري صدا وسيما؛ شناخت گل‌های شهدزا در زنبور داري و توليد بهتر عسل بسيار موثر است و زنبورداران بایستی اطلاعات دقیقی از اين موضوع داشته باشند، زیرا گیاهانی با شهد و گرده فراوان و پوشش کم وجود دارند که نمی‌توانند منابع تولیدی قابل توجهی باشند، از طرفی گیاهانی که با شهد و گرده کم رشد می‌کنند می‌توانند برای زنبورداران مفید باشند.

انواع گیاهان شهدزا:

 

درخت آلبالو:
درخت آلبالو در واقع درخت کوچکی با ارتفاع حداکثر ۱۰ متر است که پوست تنه آن تیره می‌باشد و دارای شاخه‌هایی جوان و سبز رنگ و سپس قهوه‌ای رنگ می‌باشد. معمولا پشت برگ‌های آن نیز تخم مرغی شکل یا قاعده قلبی دارد و به وسیله دمبرگی به طور ۳ سانتی متر به شاخه‌هایی متصل می‌شود. این درخت قادر است شهد خوبی را تولید کند که مورد توجه زنبور عسل نیز قرار گیرد. این درخت مشابه درخت گیلاس در اوایل فصل بهار گل می‌دهد و روند تولید گرده را آغاز می‌کند که از این طریق کندو‌های زنبور عسل نیز تقویت خواهند شد. به طور کلی میزان تولید عسل در هر هکتار بین ۲۵ تا ۵۰ کیلوگرم می‌باشد.

درخت سیب:
درخت سیب در واقع دارای ارتفاعی ۵ الی ۱۰ متر و گل‌هایی سفید و صورتی رنگ است که قابلیت خوبی در برابر سرما دارد و می‌توان آن را از دسته درختان بومی مناطق آسیایی دانست که در سطح وسیعی از نقاط جهان با درجه حرارت‌های مختلف کشت می‌شود. می‌توان قند موجود در شهد سیب را ۲.۴۶ درصد دانست که گل‌های آن معمولا در اوایل بهار باز شده و ارزش زیادی برای پرورش نسل زنبور عسل دارد. به صراحت می‌توان گفت که سیب‌های پا کوتاه دارای تعداد بیشتری شکوفه هستند و شهد بیشتری را تولید می‌کنند.

گل نسترن:
گل نسترن در واقع درختچه‌ای به ارتفاع ۲ الی ۳ متر می‌باشد که شاخه‌هایی کمانی به رنگ سبز تیره و خار‌هایی پراکنده خمیده با قاعده پهن دارد. برگ‌های آن نیز دارای دندانه‌هایی اره‌ای و نوک تیز است که گاهی بر روی رگبرگ‌ها کمی کرک نیز مشاهده می‌شود. جالب است بدانید که قسمت کوزه‌ای شکل این گیاه که متورم و قرمز رنگ است با نام سینورودن شناخته می‌شود و از آنجایی که دارای واریته‌های زیادی است مصرف دارویی پیدا کرده است.

درخت بادام:
بادام در واقع درختی با ارتفاع ۶ الی ۸ متر و ریشه‌هایی قوی عمودی با تاج مدور است که به گیاه این امکان را می‌دهد در شرایط نامساعد خاک و رطوبت کم نیز به حیات خود ادامه دهد. برگ‌های آن نیز ساده بیضی شکل، باریک، دراز، نوک تیز و کمی موج دار هستند و اغلب به رنگ سبز ظاهر می‌شوند. گل‌های درخت بادام نیز در رنگ صورتی مایل به ارغوانی همراه با ۱۰ الی ۳۰ پرچم که روی شاخه‌های سال دوم ظاهر می‌شوند پیش از برگ‌ها بیرون می‌آیند، زیرا در سال‌هایی که سرمای زودرس بهاره وجود دارد باعث سرمازدگی آن‌ها می‌شود.

درخت توت فرنگی:
توت فرنگی نیز گیاهی چند ساله با ساقه‌هایی هوایی است که اغلب بر روی زمین گسترده می‌شود و هنگام تماس با زمین اقدام به تولید ریشه نابجا می‌کند و در نتیجه بوته جدید حاصل خواهد شد. برگ‌های آن معمولا به صورت سه برگچه‌ای و دمبرگ همه به یک نقطه وصل شده اند. گل‌های توت فرنگی معمولا به رنگ سفید، میوه مرکب مشابه توت، اما بزرگ‌تر با مزه ترش می‌باشد که اغلب تکثیر آن‌ها از طریق بذر خواهد بود و در ترکیبی از ماسه، خاک برگ و خاک پرلیت کشت می‌شود. میوه‌های شهدزای آن معمولا در طول مرداد ماه برداشت می‌شوند.

درخت هلو:
هلو در واقع گیاهی به ارتفاع ۴ الی ۵ متر است که دارای شاخه‌هایی متعدد و زاویه دار، پوست ساقه سبز براق، برگ‌ها بدون کرک و شفاف می‌باشد. گل‌های شهدزای آن نیز به صورت قرمز و صورتی و اغلب به صورت منفرد یا دوتایی مشاهده می‌شود که قسمتی سرخ رنگ است و روی سطح خارجی دارای کرک‌های نمدی می‌باشد.

درخت پرتقال:
درخت پرتغال نیز درختی با برگ‌هایی سبز، گل‌هایی سفید و میوه‌ای معطر است که بدون تامل در درجه حرارت کمتر از ۴ الی ۵ درجه سانتی گراد از بین می‌رود. توجه داشته باشید که ارقام مختلفی از پیوند شکمی بر روی پایه‌های نارنج حاصل از بذر به دست می‌آیند و معمولا نهال‌های بذری آن دیر بارور بوده، اما پوست میوه نازک‌تر و طعم شیرین تری دارد.